özgür öleli iki yıl olucak.içimde sarıkırmızı bi güvercin..bütün tozlarını kaldırırcasına çocukluğumun kanat çırpıyor..özgür kendini toprağın altına bırakalı,bu dünya yüzeyinde tam iki koca yıl..o güzel yüzünden,gülüşünden mahrum iki koca yıl..telefonlarını silmeye elim varmıyor..sanki yok etsem ona ulaşamicakmış gibi ordan oraya taşıyorum numaralarını..geçenlerde biri dediki;sanırım dse idi;yok et ve kabul et..yok artık o..içim acıdı..dursun biraz daha..ilk zamanlar teyzeoğluyla konuştum ara ara..sanki ne olucaksa?..ellerimi toprağına dokunmadan,kabul edemicem sanırım..nasıl eksik yaratmış bizi yaratan?nasıl oyunlu oyuncaklarız?bi taraftan hayranlık uyandırıken yaradılış,bitaraftan da ne büyük ızdırap..hiç kaybetmeyen,hiç üzülmeyen yok..içim öyle rahat ki aslında..nasıl olsa gideceğin yer aynı..
bu gece çok değişik hisler yaşadım..daha önce olmayan türden..ruhumun çıkış noktasına gelmişte kocaman bi kaya yuvarlanmış sanki..uçup gidemedi bi türlü..
sonsuz ve tarifsiz bi hüzün anlatamıyorum be blog..kaybettiğin,elinde olmayan,olmayacağını bildiğin birini düşün..ama hiç senin olamayacak..ağlamaktan gözlerim acıdı da..dedim ki içimde bişey var gözlerimi kapatınca dışıma akıyo..hem benim değilsin,hem beni anlamadın..
daha fazla üzmeyeyim seni blog
yatayım ben artık..anlatamadım da zaten..konuşamayan,duyamayan insanları daha bi anlıyorum şimdi..
bitsin!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder